Michał Anioł – piękno w sztuce i piękno w życiu

„Wszystko ma urodę, ale nie każdy to widzi” Konfucjusz
„Być pięknym to być sobą. Nie musisz być akceptowany przez innych. Musisz zaakceptować siebie”
Thich Nhat Hanh

Michał Anioł Buonarotti, genialny rzeźbiarz, malarz,architekt i poeta włoski późnego renesansu i manieryzmu, prekursor baroku, uważany za jednego z największych artystów wszech czasów. Tytan pracy, niewolnik i władca marmuru, nigdy bowiem żadnemu rzeźbiarzowi nie udało się uczynić kamień tak posłusznym ludzkiej ręce.
Jego sztuka wyłamywała się z jakiegokolwiek stylistycznego podporządkowania, nie ulegała wpływom, była autonomiczna.

Żył w latach 1475-1564. Urodził się 6 marca 1475 w Cuprese. Przypadające na ten czas spotkanie trzech planet -Merkurego, Wenus i Jowisza zwiastuje, iż nowo narodzone dziecko musi być szlachetnego i wzniosłego umysłu, zwłaszcza zaś w sztukach, co są rozkoszą zmysłów, malarstwo, rzeźba i architektura.
Gdy miał 6 lat zmarła matka. Przenieśli się z rodziną do Florencji.

Był skryty, ponury,nieufny,który przez całe życie szukał bezinteresownej miłości i przyjaźni. Został oddany spokrewnionej rodzinie kamieniarzy. Z pewnością miało to wpływ na zamiłowanie do marmuru.
Michał Anioł był pierwszym zachodnio-europejskim artystą, którego biografia pojawiła się jeszcze za życia.
W szkole nauczył się gramatyki i łaciny.

Francesco pokazał mu ogrody Medycejskie Św.Marka, ozdobione przez Wawrzyńca Wspaniałego starożytnymi posągami.Całe dnie spędzał w ogrodach. Talent Michała Anioła został doceniony przez Wawrzyńca Wspaniałego,który się nim zaopiekował. Pod opieką rodziny Medici chłopiec mógł swobodnie uczyć się i tworzyć.
Michał Anioł pragnął dogłębnie zrozumieć funkcjonowanie ludzkiego ciała, które wydawało się mu jedynym tematem godnym artysty.

Jego patron Wawrzyniec Wspaniały zmarł w 1492r., a Michał Anioł wrócił do rodzinnego domu. Rozpoczął prace nad posągiem Herkulesa i jednocześnie studiował anatomię potajemnie przeprowadzając sekcje zwłok w szpitalu przy klasztorze Santo Spinto za cichą zgodą przeora.
W 1488r. trzynastoletni Michał Anioł został uczniem Domenico Ghirlandaio, włoskiego malarza, znanego przedstawiciela szkoły florenckiej.

Był w Wenecji i Bolonii. Potem Florencja, Rzym.
Następnie rzeźba „Pijany Bachus” (dziesięć stóp- zgodnie ze starożytnymi opisami)
Stworzył Pietę watykańską. W Bazylice Św.Piotra Matka Boska obejmująca umierającego Chrystusa. Ukończył ją przed swoimi 25 urodzinami. Jest to jedyna praca podpisana własnoręcznie przez mistrza:uczynił to Floreńczyk, Michał Anioł Buonarotti.

W 1501r. powrócił do Florencji i rozpoczął prace nad rzeźbą Dawida. Z pięciometrowej bryły marmuru powstał posąg. Michał Anioł kazał zbudować wokół bryły drewniany płot, za którym pracował dniem i nocą. 8 marca 1504r. posąg stanął na placu Signoria we Florencji. Dawid stał tam przez 369 lat. W 1873r. przeniesiono go do Trybuny Dawida w Galeria dell’Accademia i zastąpiona kopią, która stoi do dziś. Michał Anioł przedstawił Dawida jako odważnego i dzielnego mężczyznę, zdecydowanego do walki z Goliatem. Jest tu niesamowita ekspresja twarzy. Twórca może mierzyć się ze starożytnymi. Rzeźba ta stała się symbolem idealnych proporcji i piękna męskiego ciała.

W 1508r. Michał Anioł na wezwanie papieża Juliusza II udał się do Rzymu. Polecono mu udekorowanie freskami sklepienia kaplicy papieża Sykstusa IV. Początkowo chciał uniknąć zlecenia, mówił że to nie Jego sztuka. Uważał się przede wszystkim za rzeźbiarza, a inną pracę podejmował z niechęcią. Jednak bał się niełaski wszechwładnego papieża.

Cztery lata leżąc na plecach malował niezmordowanie. Wiele bólu i udręki. Namalował dziewięć scen biblijnych: Bóg oddziela światło od ciemności, stworzenie Słońca, Księżyca i roślin, stworzenie Adama, stworzenie Ewy, grzech pierworodny, wygnanie z Raju, ofiara Noego, potop i upojenie Noego. Wokół nich artysta namalował monumentalne postacie proroków i sybilli, między którymi na trójkątnych polach umieścił sceny z życia przodków Jezusa. Nad ołtarzem kaplicy jest fresk – Sąd Ostateczny (1534-1541). W jego centrum artysta namalował Chrystusa – sędziego karzącego za grzechy oraz postać Matki Boskiej. Wokół zgromadzeni są Święci i aniołowie.
Razem jest tam 300 postaci.

Dzieło to krytykowane było przez kręgi kościelne za nagość postaci. Papież zażądał zniszczenia dzieła. Ostatecznie zamalowano intymne miejsca. Powodem krytyki nie byłą tylko nagość postaci. Fresk był zbyt nowatorski.
Postać jednego z proroków, to autoportret Michała Anioła, który w ten sposób podpisał swoje arcydzieło.
Michał Anioł był pod wpływem Leonardo da Vinci.

W 1534r. Michał Anioł opuścił Florencję i osiadł w Rzymie na kolejne 30 lat.
Praca nad Bazyliką Św. Piotra przyniosła mu wieczną sławę. Mistrz znacznie zmienił projekty swoich poprzedników tworząc nowy późnorenesansowy projekt kościoła. W chwili jego śmierci w 1564r. kończono budowę bębna głównej kopuły.

Wiele architektonicznych projektów rozpoczętych we Florencji i Rzymie Michał Anioł wspomagał radą i doświadczeniem, m in. Piazza del Campidoglio, Pałac Farnese, Bazylika San Lorenzo, kaplica rodziny Medyceuszy, Biblioteka Laurenziano, kaplica Sforza. Wewnątrz kaplicy Medycejskiej znajdują się posągi tworzone w hołdzie członkom rodziny. Michał Anioł nie dokończył tej pracy, zrobili to za niego jego uczniowie.

Nawet podczas szczytu swojej kariery Michał Anioł nie był w stanie dokończyć wielu swoich dzieł. Głównym tematem Jego rzeźb była ludzka postać, w której starał się odnaleźć głębszy sens.
Jego imieniem nazwano pas asteroid (wiele ciał niebieskich różnej wielkości) między Marsem i Jowiszem.

„To co się w największym wysiłku tworzy winno wyglądać tak jakby powstało szybko, prawie bez wysiłku, z zupełną łatwością, na przekór prawdzie” Julio Cortazar

„Istotą tworzenia wszelkiej sztuki jest mieć przyjemność w dawaniu przyjemności” Dale Carnegie
Nagość może symbolizować – szczerość, otwartość, prawdę, bezinteresowność, bezbronność, stan naturalny, piękno, miłość, zbroję, potulność, niewolę, karę, boleść, niebezpieczeństwo, śmierć, żałobę, wielkość, świat widzialny, maskę, instynkty, przebranie, nieskromność, bezwstyd, żądzę, lubieżność, uwiedzenie. Tak mówią źródła.

Aleksandra

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *